Maria System jest autorskim projektem, który powstał jako próba stworzenia innego sposobu przekształcania tekstu niż klasyczne szyfry. Jego podstawową ideą nie jest prosta zamiana znaków na inne znaki, ale stopniowa transformacja każdego znaku w oddzielną, liczbową trajektorię.
W tym systemie pojedynczy znak nie jest traktowany jako litera, lecz jako punkt startowy dla procesu, który prowadzi go przez kolejne fazy przekształceń. Efektem jest ciąg liczb, który nie ma już bezpośredniego związku z pierwotnym znakiem. Z tych ciągów powstaje zapis MS2 oraz wynikowy strumień MST, czyli wynik całej transformacji.
Ważną cechą systemu jest to, że nie zachowuje on jawnej struktury tekstu. Każdy znak, spacja, tabulator i znak końca linii tworzy oddzielną trajektorię. Dzięki temu możliwe jest bardzo dokładne odtworzenie oryginalnego dokumentu, ale tylko wtedy, gdy dysponuje się odpowiednimi danymi fazowymi.
W obecnej, demonstracyjnej wersji system składa się z trzech logicznych części: Enkodera, który tworzy trajektorie, Dekodera, który potrafi je złożyć z powrotem w tekst, oraz zewnętrznych plików faz, które pełnią rolę lokalnej, niejawnej przestrzeni danych.
Maria System powstał jako projekt eksperymentalny. Nie miał zastępować istniejących algorytmów szyfrowania, lecz sprawdzić, czy możliwe jest całkowite „rozmycie” informacji poprzez przeniesienie jej do innej przestrzeni – przestrzeni liczb i trajektorii.
System miał umożliwiać wizualizację idei trajektorii fazowych, pokazywać, w jaki sposób tekst może zostać oderwany od swojej klasycznej postaci, a także tworzyć fundament pod ewentualne dalsze eksperymenty: od szyfrów statycznych, przez strumieniowe, aż po systemy transmisyjne.
Dla każdego znaku tworzony jest jego indeks – liczbowy odpowiednik tego, czym jest znak. Następnie zewnętrzne zbiory faz dostarczają wartości, które służą jako materiał do budowy trajektorii. Proces ten może zachodzić w sposób deterministyczny lub z elementami losowości.
Trajektoria nie jest pojedynczą liczbą, lecz ciągiem kolejnych wartości. Można ją zapisać w uproszczonej postaci jako:
T = [ f(i₁), f(i₂), ..., f(iₙ) ]
Bez znajomości użytych faz taki zapis nie ujawnia żadnych informacji o pierwotnej treści. Jest to świadome założenie systemu.
Plik MS2 jest technicznym zapisem trajektorii tworzonych przez Enkoder. Zawiera pełne dane trajektorii dla każdego znaku, w formie ciągów liczbowych. Plik ten nie jest przeznaczony do transmisji i pozostaje lokalnie u operatora systemu.
Każda linia MS2 reprezentuje pełną trajektorię fazową pojedynczego znaku. Jest to warstwa techniczna systemu, używana do synchronizacji i kontroli poprawności procesu dekodowania.
Plik MST jest strumieniem transmisyjnym Maria System. Nie jest to prosty zapis liczb, ale strumień tekstowy z nagłówkiem i sekcją danych. Początek pliku zawiera metadane transmisji, m.in. nazwę, hashe i parametry sesji.
Przykładowa struktura MST:
[name:transmission_005_20251207] [hash:6985dc82a7c899fdf09f8dd87e800a134a4de392d30986b7261b37c355cda965] [phase_hash:434495331dcb609918dde3eebd068f48f78521300b773359646df91254f90af5] [day:7] [mask:flipcase] ---STREAM--- kZe3mYaTmJi3ic0XnZGGlta2ncaRmJm5ic0XmdeGkZi0ncaTmtu3ic0YnduGkZaXnsaR...
Strumień danych MST nie ujawnia struktury tekstu ani podziału na znaki. Jest to ciąg, który można poprawnie zinterpretować wyłącznie przy posiadaniu zgodnych danych fazowych oraz logiki dekodera.
Podczas enkodowania znak tekstu wejściowego przepisywany jest na indeks, a następnie – przy wykorzystaniu wybranych zbiorów faz i odpowiedniego przesunięcia – zamieniany jest w trajektorię. Trajektorie trafiają do pliku MS2 jako zapis techniczny, a ich przekształcona forma jest umieszczana w strumieniu MST.
v = F[ I(c) + offset ]
Dekoder odczytuje strumień danych MST, a następnie – korzystając z lokalnych plików faz oraz zapisów MS2 – rekonstruuje indeksy znaków i odtwarza pierwotny tekst.
Kluczowe jest to, że sam plik MST nie zawiera informacji o zbiorach faz. Muszą one być wcześniej znane lokalnie po stronie odbiorcy.
Bezpieczeństwo systemu nie polega na klasycznym kluczu, lecz na braku bezpośredniej korelacji między tekstem pierwotnym a zapisem MST. Każdy znak jest „rozproszony” w osobną trajektorię, co utrudnia wszelką analizę statystyczną.
Dodatkowo system zakłada możliwość:
Projekt od początku był pomyślany jako otwarta przestrzeń do dalszych eksperymentów. W przyszłości możliwe jest rozwijanie go w kierunku:
Dokument ten nie zamyka projektu, lecz opisuje jego fundamenty w formie, która pozwala go zrozumieć bez wchodzenia w szczegóły implementacyjne.